Όταν πήγαινα στο δημοτικό θυμάμαι έναν από εκείνους τους παράξενους δασκάλους, που είχαν συναίσθηση της σοβαρότητας του έργου τους. Που έγραφε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις εγκυκλίους του προοδευτικού υπουργείου παιδείας (δεκαετία ’80) και πρόσεχε πολύ τα θέματα ήθους και τάξης. Που μας έβγαζε για μάθημα στο δάσος και ήταν ταυτόχρονα αυστηρός και προστατευτικός. Αυτός ο άξιος Έλληνας μου είχε διδάξει πρώτος, ότι όταν έχω ένα σοβαρό πρόβλημα είναι προτιμότερο να ασχολούμαι με την πρόληψη παρά με τη θεραπεία. Να εντοπίζω τους μηχανισμούς που το δημιουργούν.
Ήταν κάτι που με βοήθησε πολλές φορές μεγαλώνοντας να αντιληφθώ πότε τα πράγματα δουλεύουν ρολόι και πότε όχι. Όταν αντιμετωπίζεις χιλιάδες θανάτους από καρκίνο, δίνεις χρήματα για την έρευνα του φαινομένου και όχι για να ανοίγεις καινούριους τάφους.
Ακούγοντας ακόμα μια φορά την πιπίλα της φοροδιαφυγής, όχι μόνο από την χαρούμενη κυβέρνηση, αλλά από όλο το φάσμα της πολιτικής, μου ήρθαν στο μυαλό τα λόγια του δασκάλου. Κατανοώ απολύτως ότι η έννοια της φοροδιαφυγής αποτελεί το τέλειο άλλοθι του πολιτικού, αφού ότι και αν πάει στραβά, δε φταίει ο ίδιος, αλλά ο πολίτης που φοροδιαφεύγει. Και ο εκάστοτε υπεύθυνος, αντί να ερευνήσει τους λόγους της φοροδιαφυγής ανακοινώνει νέα εξοντωτικά μέτρα για την καταπολέμησή της. Ανοίγει νέους τάφους για τους μελλοθάνατους αστούς.
4-4-2
Όταν ο απίθανος κ. Σπινέλλης ‘’έδωσε’’ το 4-4-2, για να δικαιολογήσει ακόμα μια αποτυχία επιφανούς τεχνοκράτη στον τομέα των εσόδων, οι φυλλάδες ενθουσιάστηκαν με τη σούπερ αποκάλυψη και έγινε ο κακός χαμός. Αυτοί οι τύποι έχουν μεγάλη πλάκα όταν καμώνονται τους έκπληκτους, λες και δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή με λογιστή, λες και η καθημερινή τους διαδρομή είναι Γενεύη – Ζυρίχη και τούμπαλιν.
Προσπαθώντας να εξηγήσουν το ‘’φαινόμενο’’, οι πιο ευφάνταστες φυλλάδες υπαινίχθησαν ότι αφορούσε σε φόρους, ότι δηλαδή ο φορολογούμενος επιχειρηματίας ερχόταν σε επαφή με το ‘’σύστημα’’ και αντί να πληρώνει τους φόρους του στο κράτος, λάδωνε τους διεφθαρμένους εφοριακούς. Δεν ξέρω αν το ψέμα ήταν εσκεμμένο ή όχι. Αν κρίνω πάντως από το επίπεδο πληροφόρησης και αντιληπτικότητας του μέσου δημοσιογράφου, κλίνω προς τη δεύτερη εκδοχή. Γιατί το 4-4-2 δεν αφορά φόρους, αλλά πρόστιμα.
Την εποχή των μεγάλων αφανών σκανδάλων, τότε που στην πολιτική σκηνή μεσουρανούσε ο κ. Σημίτης και τα νομισματικά θέματα χειριζόταν ο μαιτρ κ. Παπαδήμος, ξεκίνησε μια από τις μεγαλύτερες εκλάμψεις του κράτους, που τελικά είχε ως κατάληξη το 4-4-2.
Πώς στήθηκε το κόλπο και γιατί;
Ως γνωστόν, η μεγαλύτερη πρεμούρα της κυβέρνησης Σημίτη, εκτός από τα παιχνιδάκια στο χρηματιστήριο, ήταν η τακτοποίηση των ξέφραγων δεικτών της οικονομίας μας, προκειμένου η χώρα να προλάβει την εκκίνηση της ευρωζώνης. Αυτό όμως έπρεπε να γίνει, όχι με μια βίαιη προσαρμογή, μια προσαρμογή που θα έμοιαζε με το σημερινό μας χάλι, αλλά με τακτ, με το μαλακό, ώστε να κερδηθούν και οι εκλογές. Έτσι επιστρατεύθηκαν λύσεις λογιστικές και όχι ουσιαστικές.
Δεν θα αναφερθούμε σήμερα στα πιο χοντρά κόλπα με τα swaps, αλλά σε πιο μικρά και ασήμαντα που σπάνια βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Ένα από αυτά ήταν η επινόηση των τερατωδών προστίμων. Με πρόσχημα την αυστηροποίηση των ποινών της φοροδιαφυγής, τα συνεργεία του ΣΔΟΕ εντόπιζαν κάποιους εύκολους στόχους και διενεργούσαν τους ελέγχους τους. Καθώς δεν υπάρχει ελληνική μικρομεσαία επιχείρηση χωρίς λογιστικές ατασθαλίες, εντοπίζονταν εύκολα το θύμα. Στη συνέχεια το ΣΔΟΕ έκοβε ένα ογκώδες, δυσανάλογο πρόστιμο στην επιχείρηση, ένα πρόστιμο που μπορεί να ισοδυναμούσε με τον ετήσιο κύκλο εργασιών της.
Φυσικά στο υπουργείο γνώριζαν ότι το πρόστιμο δεν θα μπορούσε ποτέ να αποπληρωθεί. Όμως το πρόστιμο εγγράφονταν στις απαιτήσεις του ελληνικού δημοσίου και με τον τρόπο αυτό μειωνόταν δραστικά το έλλειμμα (λογιστικά). Με κάτι τέτοια τερτίπια το κράτος κατάφερε να κοροϊδεύει τους κουτόφραγκους μέχρι την αποκάλυψη των Greek Statistics. Στη συνέχεια ο λογιστής προσέγγιζε τον ‘’τελειωμένο’’ πελάτη του και του πρότεινε έναν έντιμο συμβιβασμό, ας πούμε στο 1/10 του αρχικού προστίμου. Ο αναπτερωμένος επιχειρηματίας έβρισκε εσπευσμένα τα χρήματα, που στη συνέχεια μοιράζονταν μεταξύ εφοριακών, λογιστή και κράτους. (4-4-2)
Παρακάτω παραθέτουμε ένα διαγώνισμα φοροδιαφυγής με τη μέθοδο του multiple choice, για να βοηθήσουμε τους πολιτικούς μας να βρούνε τη λύση στο δυσκολότερο πρόβλημα της μεταπολίτευσης:
1. Ποιος κυρίως ευθύνεται για τη φοροδιαφυγή;
Α. Ο Βαμβακούλας
Β. Η υψηλή φορολόγηση
Γ. Ο ΣΥΡΙΖΑ
2. Ποιο από τα παρακάτω, αν εξαφανιζόταν, θα βοηθούσε στην πάταξη της φοροδιαφυγής;
Α. Η περαίωση
Β. Ο Πειραιάς
Γ. Το πείραμα του CERN
3. Ποιο από τα παρακάτω θεωρείται πρόοδο του φορολογικού συστήματος;
Α. Την εκλογική νίκη του ΚΚΕ
Β. Την επανασύσταση της 17 Νοέμβρη
Γ. Την κατάργηση της άμεσης επαφής του πολίτη με τις εφορίες
4. Τι θα αποκαταστούσε τη σχέση εμπιστοσύνης πολίτη – κράτους;
Α. Η παράταση της κυβέρνησης Παπαδήμου
Β. Ένα φορολογικό σύστημα που δεν θα άλλαζε κάθε εβδομάδα
Γ. Ένα νέο χαράτσι, αυτή τη φορά στο νερό
5. Ποιο από τα παρακάτω φορολογικά συστήματα θεωρείται δίκαιο;
Α. Τη χαμηλή φορολόγηση στην πηγή
Β. Τα τεκμήρια διαβίωσης
Γ. Τις παντός είδους έκτακτες εισφορές
Αν βρήκατε τις απαντήσεις, ψιθυρίστε τες και στους φουκαράδες του οικονομικού επιτελείου. Μην είστε όμως σίγουροι ότι θα τις κατανοήσουν. Γιατί, αν τις κατανοήσουν, θα πρέπει μετά να σας εξηγήσουν, γιατί δεν έπιασαν τους στόχους των εσόδων και πρέπει τώρα να αποδεχθούν το Αγγλικό δίκαιο, ‘’για να μη χρεοκοπήσει η χώρα’’.
Κακοφωνίξ
antinews.gr
