INTERNATIONAL COURT OF JUSTICE
Peace Palace, Carnegieplein 2, 2517 KJ The Hague, Netherlands
Tel.: +31 (0)70 302 2323 Fax: +31 (0)70 364 9928
Website: www.icj-cij.org
Press Release
Unofficial
No. 2011/37
5 December 2011
The Court finds that Greece, by objecting to the admission of the former Yugoslav
Republic of Macedonia to NATO, has breached its obligation under Article 11,
paragraph 1, of the Interim Accord of 13 September 1995
THE HAGUE, 5 December 2011. The International Court of Justice (ICJ), the principal
judicial organ of the United Nations, today delivered its Judgment in the case concerning
Application of the Interim Accord of 13 September 1995 (the former Yugoslav Republic of
Macedonia v. Greece).
In its Judgment, which is final, without appeal and binding on the Parties, the Court
(1) finds, by fourteen votes to two, that it has jurisdiction to entertain the Application filed by the
former Yugoslav Republic of Macedonia on 17 November 2008 and that this Application is
admissible;
(2) finds, by fifteen votes to one, that the Hellenic Republic, by objecting to the admission of the
former Yugoslav Republic of Macedonia to NATO, has breached its obligation under
Article 11, paragraph 1, of the Interim Accord of 13 September 1995;
(3) rejects, by fifteen votes to one, all other submissions made by the former Yugoslav Republic ofMacedonia.
I. Factual background of the case
The Court recalls that, on 17 November 2008, the former Yugoslav Republic of Macedonia
(hereinafter the “Applicant”) filed in the Registry of the Court an Application instituting
proceedings against the Hellenic Republic (hereinafter the “Respondent”) in respect of a dispute
concerning the interpretation and implementation of the Interim Accord of 13 September 1995
(hereinafter the “Interim Accord”). It further recalls that the Applicant invoked as a basis for the
Court’s jurisdiction Article 21, paragraph 2, of the Interim Accord, which states that the Parties
may submit to the Court any dispute which arises between them concerning the interpretation or
implementation of that Accord, except for the difference referred to in Article 5, paragraph 1, of
that instrument.
The Court observes that the Applicant’s NATO candidacy was considered at the Bucharest
Summit on 2 and 3 April 2008, but that the Applicant was not invited to begin talks on accession to
the organization. It notes that the Applicant is seeking, in particular, to establish that the
Respondent objected to its admission to NATO and therefore violated Article 11, paragraph 1, of - 2 -
the Interim Accord. The Court states that it is clear from the text of the first clause of that
provision that the Respondent agrees not to object to the Applicant’s admission to international or
regional organizations of which the Respondent is a member. It further observes that, under the
second clause of that provision, the Respondent nevertheless reserves the right to object to such
admission if and to the extent the Applicant is to be referred to in those organizations differently
than in paragraph 2 of United Nations Security Council resolution 817 (1993). That paragraph
recommends that the Applicant be admitted to membership in the United Nations, being
“provisionally referred to for all purposes within the United Nations as ‘the former Yugoslav
Republic of Macedonia’ pending settlement of the difference that has arisen over the name of the
State”.
II. Jurisdiction of the Court and admissibility of the Application
The Court notes that the Respondent claims that the Court has no jurisdiction to entertain the
dispute and that the Application is inadmissible for several reasons. Firstly, the Respondent
submits that the dispute concerns the difference over the name of the Applicant. Secondly, it
alleges that the dispute concerns conduct attributable to NATO and its member States, which is not
subject to the Court’s jurisdiction. Thirdly, it claims that the Court’s Judgment in the present case
would be incapable of effective application because it could not effect the Applicant’s admission to
NATO. Fourthly, it submits that the exercise of jurisdiction by the Court would interfere with
ongoing diplomatic negotiations concerning the difference over the name.
The Court decides not to uphold the objections raised by the Respondent; it finds that it has
jurisdiction over the dispute and that the Application is admissible.
III. Whether the Respondent failed to comply with the obligation under Article 11,
paragraph 1, of the Interim Accord
In the view of the Court, the evidence submitted to it demonstrates that, at the Bucharest
Summit, in contravention of Article 11, paragraph 1, of the Interim Accord, the Respondent
manifested its objection to the Applicant’s admission to NATO, citing the fact that the difference
regarding the Applicant’s name remained unresolved. The Court finds that the Respondent’s
objection does not fall within the exception contained in the second clause of Article 11,
paragraph 1, of the Interim Accord, because that clause does not permit the Respondent to object to
the Applicant’s admission to an organization based on the prospect that the Applicant is to refer to
itself in such organization with its constitutional name.
IV. Additional justifications invoked by the Respondent
The Court notes that, as an alternative to its main argument, the Respondent claims that any
objection to the Applicant’s admission to NATO could be justified (1) under the doctrine of
exceptio non adimpleti contractus, (2) as a response to a breach of a treaty, or (3) as a
countermeasure under the law of State responsibility. The Court observes that the Respondent
advances certain minimum conditions common to its arguments relating to these three
justifications, namely that the Applicant breached provisions of the Interim Accord and that the
Respondent’s objection to the Applicant’s admission to NATO was made in response to those
breaches. In the light of the evidence before it, the Court concludes that the Respondent has
established only one such breach, namely the use by the Applicant in 2004 of the symbol
prohibited by Article 7, paragraph 2, which it discontinued during that same year. The Court
considers that the Respondent has failed to establish that it objected to the Applicant’s admission to
NATO in response to a violation of that provision. Accordingly, it concludes that the justifications
submitted by the Respondent fail. - 3 -
V. Remedies
In the light of the above, the Court determines that its finding that the Respondent has
violated its obligation to the Applicant under Article 11, paragraph 1, of the Interim Accord
constitutes appropriate satisfaction.
Composition of the Court
The Court was composed as follows: President Owada; Vice-President Tomka;
Judges Koroma, Simma, Abraham, Keith, Sepúlveda-Amor, Bennouna, Skotnikov,
Cançado Trindade, Yusuf, Greenwood, Xue, Donoghue; Judges ad hoc Roucounas, Vukas;
Registrar Couvreur.
Judge Simma appends a separate opinion to the Judgment of the Court; Judge Bennouna
appends a declaration to the Judgment of the Court; Judge Xue appends a dissenting opinion to the
Judgment of the Court; Judge ad hoc Roucounas appends a dissenting opinion to the Judgment of
the Court; Judge ad hoc Vukas appends a declaration to the Judgment of the Court.
*
A summary of the Judgment appears in the document “Summary No. 2011/6”. This press
release, the summary, and the full text of the Judgment can be found on the Court’s website
(www.icj-cij.org), under the heading “Cases”.
___________
Information Department:
Mr. Andrey Poskakukhin, First Secretary of the Court, Head of Department (+31 (0)70 302 2336)
Mr. Boris Heim, Information Officer (+31 (0)70 302 2337)
Ms Joanne Moore, Associate Information Officer (+31 (0)70 302 2394)
Ms Genoveva Madurga, Administrative Assistant (+31 (0)70 302 2396)
METAΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗΣ!
Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης
Παλάτι της Ειρήνης, Carnegieplein 2, 2517 KJ The Hague, Ολλανδία
Τηλ:. +31 (0) 70 302 2323 Φαξ: +31 (0) 70 364 9928
Website: www.icj-cij.org
Δελτίο Τύπου
Ανεπίσημος
Αριθ. 2011/37
5 Δεκεμβρίου, 2011
Το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η Ελλάδα, με δυνατότητα να αντιταχθεί στην είσοδο της πρώην Γιουγκοσλαβικής
Δημοκρατία της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, παραβίασε την υποχρέωσή της βάσει του άρθρου 11,
παράγραφος 1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας της 13ης Σεπτεμβρίου 1995
ΧΑΓΗ, 5 Δεκεμβρίου 2011. Το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (ICJ), το κύριο
δικαστικό όργανο των Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε σήμερα την απόφασή του στην υπόθεση που αφορά
Η εφαρμογή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας της 13ης Σεπτεμβρίου 1995 (η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της
Μακεδονία v. Ελλάδα).
Στην απόφασή του, η οποία είναι οριστική, χωρίς δυνατότητα έφεσης, δεσμευτικές για τα μέρη, το Δικαστήριο
(1) βρίσκει, από δεκατέσσερις ψήφους υπέρ, δύο, ότι έχει δικαιοδοσία προς εκδίκαση της προσφυγής που είχε υποβάλει με την
Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας στις 17 Νοεμβρίου 2008 και ότι αυτή η εφαρμογή είναι
παραδεκτή?
(2) βρίσκει, από δεκαπέντε ψήφους υπέρ, ότι η Ελληνική Δημοκρατία, με δυνατότητα να αντιταχθεί στην είσοδο του
Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, παραβίασε την υποχρέωση που υπέχει
Άρθρο 11, παράγραφος 1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας της 13ης Σεπτεμβρίου 1995?
(3) απορρίψει, με δεκαπέντε ψήφους υπέρ, μία κατά όλων των άλλων προτάσεων που υπεβλήθησαν από την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία ofMacedonia.
Ι. Τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης
Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, στις 17 Νοεμβρίου 2008, η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας
(Στο εξής "ο αιτών") υπέβαλε στην Γραμματεία του Πρωτοδικείου μιας εφαρμογής που καθιερώνει
προσφυγή κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας (στο εξής η «Καθ '") σε σχέση με μια διαφορά
σχετικά με την ερμηνεία και την εφαρμογή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας της 13ης Σεπτεμβρίου 1995
(Εφεξής η "ενδιάμεση συμφωνία"). Υπενθυμίζει επίσης ότι ο αιτών επικαλείται ως βάση για την
Το άρθρο δικαιοδοσία Δικαστηρίου 21, παράγραφος 2, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, το οποίο ορίζει ότι τα συμβαλλόμενα μέρη
μπορεί να υποβάλει στο Δικαστήριο κάθε διαφορά που ανακύπτει μεταξύ τους σχετικά με την ερμηνεία ή την
εφαρμογή της εν λόγω Συμφωνίας, εκτός από τη διαφορά που αναφέρεται στο άρθρο 5, παράγραφος 1, της
το μέσο αυτό.
Το Δικαστήριο παρατηρεί ότι το ΝΑΤΟ υποψηφιότητα της ενάγουσας κρίθηκε στο Βουκουρέστι
Σύνοδο Κορυφής στις 2 και 3 Απριλίου 2008, αλλά ότι η προσφεύγουσα δεν είχε προσκληθεί να ξεκινήσει συνομιλίες για ένταξη στην
την οργάνωση. Σημειώνει ότι η προσφεύγουσα επιδιώκει, μεταξύ άλλων, να αποδείξει ότι η
Καθ αντιτάχθηκε στην εισδοχή της στο ΝΑΤΟ και ως εκ τούτου παραβιάζεται το άρθρο 11, παράγραφος 1, του - 2 -
της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι, όπως προκύπτει από το κείμενο της πρώτης ρήτρας του
πρόβλεψη ότι ο εναγόμενος συμφωνεί να μην αντιταχθεί στην εισαγωγή του υποψηφίου σε διεθνείς ή
περιφερειακών οργανώσεων στις οποίες η εναγόμενη είναι μέλος. Επιπλέον, παρατηρεί ότι, στο πλαίσιο του
δεύτερη ρήτρα της εν λόγω διατάξεως, η εναγόμενη διατηρεί πάντως το δικαίωμα να αντιταχθεί σε μια τέτοια
εφόσον η αποδοχή και στο βαθμό που ο αιτών πρέπει να αναφέρεται σε αυτές τις οργανώσεις με διαφορετικό τρόπο
από ό, τι στην παράγραφο 2 του Ηνωμένων Εθνών ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας 817 (1993). Η εν λόγω παράγραφος
συνιστά ο αιτών να γίνουν μέλη των Ηνωμένων Εθνών, που
"Προσωρινά αναφέρεται για όλους τους σκοπούς στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών ως« Πρώην Γιουγκοσλαβική
Δημοκρατία της Μακεδονίας, ενόσω εκκρεμεί η διευθέτηση «της διαφοράς που έχει προκύψει για το όνομα του
Κράτος ".
II. Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου και του παραδεκτού της προσφυγής
Το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να εκδικάσει την
διαφορών και ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη για πολλούς λόγους. Πρώτον, ο εναγόμενος
υποστηρίζει ότι η διαφορά αφορά η διαφορά για το όνομα του Υποψηφίου. Δεύτερον,
ισχυρίζεται ότι η διαφορά αφορά τη συμπεριφορά που αναλογεί στο ΝΑΤΟ και τα κράτη μέλη του, η οποία δεν είναι
που υπόκεινται στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Τρίτον, υποστηρίζει ότι η απόφαση του Δικαστηρίου στην παρούσα υπόθεση
θα ήταν ανίκανη να την αποτελεσματική εφαρμογή, διότι δεν μπορεί να επηρεάσει την εισαγωγή του αιτούντος να
Το ΝΑΤΟ. Τέταρτον, υποστηρίζει ότι η άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου θα μπορούσαν να επηρεάσουν
συνεχιζόμενες διπλωματικές διαπραγματεύσεις σχετικά με τη διαφορά για το όνομα.
Το Δικαστήριο αποφασίζει να μην δεχθεί τις αιτιάσεις του εφεσιβλήτου? Διαπιστώσει ότι έχει
δικαιοδοσία επί της διαφοράς και ότι η προσφυγή είναι παραδεκτή.
III. Εάν ο ερωτώμενος δεν συμμορφώθηκε με την υποχρέωση βάσει του άρθρου 11,
παράγραφος 1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας
Κατά την άποψη του Δικαστηρίου, τα αποδεικτικά στοιχεία που του υποβλήθηκαν δείχνει ότι, στο Βουκουρέστι
Σύνοδο Κορυφής, κατά παράβαση του άρθρου 11, παράγραφος 1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, η Καθ '
εκδηλώθηκε την αντίθεσή του στην είσοδο του αιτούντος στο ΝΑΤΟ, επικαλούμενη το γεγονός ότι η διαφορά
σχετικά με το όνομα του αιτούντα παρέμεινε άλυτο. Το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η Καθ '
αντίρρηση δεν εμπίπτει στην εξαίρεση που περιέχονται στη δεύτερη ρήτρα του άρθρου 11,
παράγραφος 1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, επειδή η ρήτρα αυτή δεν επιτρέπει στον εναγόμενο να αντιταχθεί στην
αποδοχή του υποψηφίου σε έναν οργανισμό με βάση την προοπτική ότι ο αιτών είναι να αναφερθεί στην
ίδια η οργάνωση με το συνταγματικό της όνομα.
IV. Πρόσθετες δικαιολογίες που προβάλλει η εναγόμενη
Το Συνέδριο επισημαίνει ότι, ως εναλλακτική λύση για το κύριο επιχείρημά της, η εναγόμενη υποστηρίζει ότι οποιαδήποτε
αντίρρηση στην εισδοχή του αιτούντος στο ΝΑΤΟ θα μπορούσε να δικαιολογηθεί (1) κάτω από το δόγμα της
exceptio μη adimpleti contractus, (2) ως απάντηση στην παραβίαση της Συνθήκης, ή (3) ως
αντιμέτρων σύμφωνα με το δίκαιο της ευθύνης του κράτους. Το Δικαστήριο παρατηρεί ότι ο εναγόμενος
προόδους κάποιες ελάχιστες προϋποθέσεις που είναι κοινές στα επιχειρήματά της σχετικά με αυτά τα τρία
δικαιολογίες, δηλαδή ότι ο αιτών παραβίαζε τις διατάξεις της Ενδιάμεσης Συμφωνίας και ότι η
Καθ 'ένσταση την εισδοχή του αιτούντος στο ΝΑΤΟ έγινε σε απάντηση σε εκείνους
παραβιάσεων. Υπό το φως των αποδεικτικών στοιχείων που διαθέτει, το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο εναγόμενος έχει
καθοριστεί μόνο μία τέτοια παράβαση, δηλαδή τη χρήση από τον Υποψήφιο το 2004 από το σύμβολο
απαγορεύεται από το άρθρο 7, παράγραφος 2, το οποίο διακόπτεται κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους. Το Ελεγκτικό Συνέδριο
θεωρεί ότι ο εναγόμενος έχει αποτύχει να αποδείξει ότι αντιτάχθηκε στην αποδοχή του αιτούντος να
Το ΝΑΤΟ ως απάντηση στην παραβίαση της διατάξεως αυτής. Ως εκ τούτου, συμπεραίνει ότι οι δικαιολογίες
που υποβλήθηκε από την αποτυχία εναγόμενο. - 3 -
V. Διορθωτικά μέτρα
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι το συμπέρασμά της ότι ο εναγόμενος έχει
παραβίασε την υποχρέωσή της να τον αιτούντα σύμφωνα με το άρθρο 11, παράγραφος 1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας
αποτελεί κατάλληλη ικανοποίηση.
Σύνθεση του Δικαστηρίου
Το Δικαστήριο είχε την ακόλουθη σύνθεση: Πρόεδρος Owada? Αντιπρόεδρος Tomka?
Οι δικαστές Koroma, SIMMA, Αβραάμ, Keith, Sepúlveda-Amor, Bennouna, Skotnikov,
Cançado Trindade, Γιουσούφ, Greenwood, Xue, Donoghue? Δικαστές ad hoc, Ρούκουνας, Vukas?
Γραμματέας Couvreur.
Δικαστής προσθέτει SIMMA χωριστή γνώμη για την απόφαση του Δικαστηρίου? Δικαστής Bennouna
προσθέτει μια δήλωση για την απόφαση του Δικαστηρίου? δικαστής προσθέτει Xue διαφορετική γνώμη για την
Απόφαση του Δικαστηρίου? Δικαστής ad hoc προσθέτει Ρούκουνας διαφορετική γνώμη για την απόφαση του
το Δικαστήριο? δικαστής ad hoc προσθέτει Vukas δήλωση με την Απόφαση του Δικαστηρίου.
*
Μια περίληψη της απόφασης εμφανίζεται στο έγγραφο "Περίληψη αρ. 2011 / 6". Αυτό Τύπου
απελευθέρωση, την περίληψη, και το πλήρες κείμενο της αποφάσεως μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του Δικαστηρίου
(Www.icj-cij.org), υπό τον τίτλο «Υποθέσεις».
___________
Πληροφορίες Τμήμα:
Ο κ. Andrey Poskakukhin, Πρώτος Γραμματέας του Δικαστηρίου, Προϊστάμενος του Τμήματος (+31 (0) 70 302 2336)
Ο κ. Boris Heim, υπεύθυνος πληροφοριών (+31 (0) 70 302 2337)
Κα Joanne Moore, Αναπληρωτής Υπεύθυνος Πληροφοριών (+31 (0) 70 302 2394)
Η κ. Genoveva Madurga, βοηθοί διοίκησης (+31 (0) 70 302 2396)
Μ.LAGANA
